 |
 |
|
| آخرین برگ سفرنامه باران اینست؛که زمین چرکین است |
|
می توان در دل آشوبه ی غروب صلابت لرزش را در جا پای اشک حس کرد می توان به عظمت صفرها شک کرد و زیر بار غرور چشم به نگاه ها دوخت نردبان انتظار قامت افراشته و من به سایش ارزش ها غبطه خواهم خورد کاش می شد به انگشتری دل خوش کرد و به حلقه های شک برچسب زد به کجا رسیده ام که ضربدرها حافظه هایی ماندگارتر از ذهن من اند صفحات بی اراده ورق خواهند خورد و من بی اراده تر از آنها بر هر صفحه ای خواهم نوشت چرا؟ عقربک های دروغگو چه ریاکارانه زمان را به دقایق می قبولانند و چه رندانه حلقه ها را تعریف می کنند نمی دانم نمی دانم در سایه روشن افکارم نام که هاشور خورده که اینچنین به هذیان افتاده ام کاش زندگی را سماجتی نبود |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1388/07/07ساعت 6:13 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
فقط یک قطره برای شروع کافیست حتی قطره ای دروغگو! تا چشم هایم از سوزش التهاب خواهش آرام گیرند رسوب چشمانم هراس ته نشینی احساسم را به لبه ی پرتگاه اضطراب هل می دهد و من بی قرارتر از انتظار منتظرم سوسکی از دیوار سیمانی بالا می رود و من، حقارت احساسم را فریاد می کشم من دیگر از قدم زدن در کوچه های بن بست ذهن بیزارم من که حتی برای بی کسی حس تیپاخورده ی وجودم هم دلسوز نبوده ام چگونه از ستایش جسارت گل های خودرو و قارقار بی همدم کلاغ شرم بر خود راه نمی دهم! من من که از فریب یک درخت گیلاس خود را به غریزه می سپارم وای بر من من چه زود چه زود چه زود ته کشیده ام کاش برای تقدیم محبت به بهانه ی قاب گرفتن آن اینقدر امروز و فردا نمی کردم نمی دانم نمی دانم در غباری از شک هم می توان افق را اوج گرفت و تیره های ابری را نورباران کرد؟ شاید هنوز بتوان درخفقان شب های بی پناه به لطافت یک نسیم عمق چشمانی را نوازش کرد امشب چقدر محتاج آسمان شده ام کاش باران رویم را زمین نیندازد |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1388/01/17ساعت 6:40 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
امروز بر جنازه بختم نماز گزاردم
کودکی سرابی بر پهنه آرزوهایم بود و من چه غافل به دنیا رسیدم حدود پهن دشت فکرم تنها حصار کویر بود خواب های پریشان روزنه ای بود به لحظه های عدم و دمی سکوت و کابوس های شبانه گویا اشارتی به آرامش مردمان هر روز بر قلب وحشت زده ام سایه می اندازند و خدا هر آن، پتک زمانش را چه ظالمانه بر هراس شقیقه های مضطربم می کوبد دیروز باد غرورت فانوس شیشه ای امیدم را به زمین انداخت و من صدای شکستن کورسویش را زجر کشیدم افسوس که حرمت عشق را نگهبانی باید! تو لمس دست های یخزده ام را تنها به بهای حس وحشت چشمانم خریدی افسوس که از ازل خداوند تحمل بار عشق را به دوش های خسته آدم سپرد! |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1387/12/15ساعت 4:58 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
اگر دستانم به طاقچه بلند رضایت نمی رسد
تو را گناه نیست تو بر لب طاقچه نشسته ای و پاهایت را که تاب می دهی به صورتم می خورند و من پرت می شوم و کوتاه قدی ام گناه تو نیست اگر بلندای من هم به آن طاقچه می رسید صورتم در برابر نگاهت قرار می گرفت نه به زیر پاهایت و این گناه تو نیست |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1387/11/06ساعت 11:11 قبل از ظهر توسط باران |
|
|
بي صدا تر از سکوت بي تپش تر از خيال تا افق پرنده نيست صبر هم شکسته است ياد شب حقير بود راز را اسير کرد ياد بي نيازي عطش کجاست؟ آشناي بي نشانه ام کجاست؟ در دلم بنفشه زار مي زند از لبم دگر ترانه رفته است روح سبز زندگي چه زود مرد! غم شکوفه کرده است ناله هاي سرنوشت بي رمق تر از من است در دل شکسته گاه ياد عشق بهتر است |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 1387/05/31ساعت 5:10 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
امروز تاريكي سايه هاي ديروز است فردا شايد روشنايي آفتاب امروز آفتابي شو آسمان ابريدل غمگين من فردا زمانه بر درد تو نخواهد گريست بل تو را به دار حسرت خواهد آويخت |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1387/04/23ساعت 2:57 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
من از سطحی ترین لایه های قلبم سطحی ترین لبخندها را نثارت کردم سطحی ترین بوسه ها را بر لبانت کاشتم سطحی ترین نگاه ها را بر عمق چشمانت انداختم سطحی ترین کلام های محبت را بر جانت شکوفه زدم کاش بدانی که سطح ذهن من چنان امواج مهیب و هراسناک دریاهای طوفانی است ولی می خواهم با عشق سطحی ترین لحظه ها را نفس نفس عاشقی کنم من شیفته سطح نمناک افکارت گشتم و تو دیوانه ام انگاشتی و به عمق جهالت سقوطم دادی بدان زیستن سطحی ترین رفتار آدمی است و من تنها آن زمان دست از سطحی بودن خواهم کشید که سیاهی سطوح زندگی هیچ بارقه ای از امید را برنتابد و آن هنگام با هم در عمق |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 1387/03/22ساعت 8:9 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
برو دیگر که آغوشت نخواهم که دیگر مستی هوشت نخواهم دلم را پر ز خونابه نمودی دگر لبخند رویت را نخواهم تو و عاشق کشی رسمی است دیرین من این دنیای خون خو را نخواهم نخواهم زین جهان و زآن جهان دل که دلداری بدین شیوه نخواهم چو دلداری ما عهدیست با او همان خوشتر که جانم را نخواهم |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1386/10/10ساعت 2:18 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
باد می وزد لا به لای برگهای سبز بید با غرور با شکوه این همان ترانه ی قدیمی است این همان صدای خنده های تو این همان صدای آشنا، صمیمی است قلب برگ های قلب من می تپد، از صدای هوی باد یاد تو، زنده می شود درون سینه ام نه این صدای عشق نیست این تپش، صدای وحشت من است این تپش صدای خاطرات کهنه ی تپیدن است بید من به جای برگ سنگ می دهد پرغرور باد، رفته ای ز یاد |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 1386/09/14ساعت 6:32 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
ستاره های شوخ ستاره های بی خیال ستاره های بازیگوش که در سیاهی و ظلمت تنهای آسمان بازیتان گرفته است یلدای خیالم امشب بی ستاره مانده بهانه ی عقده گشایی هایم لرزش موزون اصواتی بود که در ریای زمانه به بی وزنی مشتاقترند کوله بار تفاوتها از قافله ی بی گناهی جا مانده منم و تنهایی و مردم زدگی و ترس از بی چراغی شبستان خاطره رفت های مصلحت بین و آمدهای ریاپیشه چنان موذیانه شلاق های محبت را در ذهنم حکاکی نمودند که عمق زخم های وجودم را هیچ مرحمی یارای تسلا نیست شب،خیره چشمی جغدان خراباتی را رنگ و بوی رسوایی ، ظلمت افکن کرده است دریغا که شب کوران بی پناه را امید خلاص نیست! سمت و سوی نگاه یخزده ام حسرتی ی نگاه صادقی است که.............. |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1385/11/29ساعت 6:19 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
مانند پرنده باش که روی شاخه سست و ضعیف لحظه ای مینشیند و آواز میخواند و احساس میکند شاخه میلرزد ولی باز به آواز خود ادامه میدهد زیرا مطمئن است
که بال و پر دارد
ويکتور هوگو |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1385/10/12ساعت 11:17 قبل از ظهر توسط باران |
|
|
"هوا بس ناجوانمردانه سرد است"
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1385/09/27ساعت 9:50 قبل از ظهر توسط باران |
|
|
این روزها خیلی دلتنگم،کاری هم نمی کنم تا از این دلتنگی بیرون بیام ،نمیتونم. آینده نگرانم میکنه.میدونم از دست دادن حال به خاطر آینده کاراحمقانه ایه،ولی.......... نمیدونم چرا یه دفعه دلم بدجور هوای حافظ رو کرد اینم جواب حافظ به این همه سرگشتگی: فاش میگویم و از گفته ی خود دلشادم بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم طایر گلشن عشقم چه دهم شرح فراق که دراین دامگه حادثه چون افتادم من ملک بودم و فردوس برین جایم بود آدم آورد دراین دیر خراب آبادم سایه ی طوبی و دلجویی حور و لب حوض به هوای سر کوی تو برفت از یادم نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت یارب از مادر گیتی به چه طالع زادم تا شدم حلقه به گوش در میخانه ی عشق هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم میخورد خون دلم مردمک چشم و سزاست که چرا دل به جگرگوشه ی مردم دادم پاک کن چهره ی حافظ به سر زلف ز اشک ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1385/09/19ساعت 6:31 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
لحظه ای با خویشم لحظه ای بی خویشم من در آن لحظه ی بی خود بودن در افق های دلی فرسودن لحظاتی که کنارت هستم عهد میبندم با خود که دگر ره به تمنا ندهم که ره سیل ببندم بر چشم نهراسم دیگر از تپش های دل پردردم و به او یاد دهم راز پژمردن گلهای بهار یاد بیرحمی باد یاد سرما و جفاست ولی افسوس که در لحظه ی با خود بودن یاد تو می شکند عهدم را دور میسازد از من دل پردردم را درد نه این کین است کینه ای دلگیر است که ز بیرحمی تو بر دل بی هوسم جا مانده باز دلتنگ نگاهت هستم باز بیتاب عتابت هستم باز در لحظه ی با خود بودن مست عطر گیسوانت هستم ولی افسوس که تو فارغ از یاد من و عشق منی دل تنهای مرا با تحقیر پشت هم می شکنی کاش قدری هم تو به فکرم بودی کاش در خلوت تنهایی من روشنی بخش وجودم بودی م.باران |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1385/08/23ساعت 4:43 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
چند وقتی بود بخاطر یه قضاوت کودکانه حال و هوای نوشتن از سرم پریده بود،ترس از نوشتن و چی نوشتن منو دچار رخوتی کرده بود که باعث شد تو این گذر رخوتناک دوباره راجع به وبلاگ نویسی عمیق تر فکر کنم.وقتی با چشمهای باز نگاه می کنم میبینم دور و برم پره از آدمهایی که آنقدر دنیا رو کوچک می بینند که از دیدن آدمهای دیگه دنیاشون آنقدر تنگ میشه که احساس خفگی می کنن،اینجور آدما حاضرند برای تخریب اعتماد به نفس تو هر کاری بکنند تا احساس بودنت رو نابود کنند،تا مبادا یه قدم از اونا پیش بیفتی.حاضرند به بهای پایین افتادن خودشون، تو رو هم از نردبون پایین بکشند نکنه تو فقط یه پله از اونا بالاتر بری .خوب که فکر میکنم میبینم مهم نیست که چی مینویسم ،مهم اینه که بنویسم،که به خودم ثابت کنم که منم می تونم باشم،میتونم باشم و با هر تنه ای از اسب زندگی پایین نیفتم. دلم میخواد بنویسم................. "اگر چه مست و خرابم تو نیز لطفی کن نظر برین دل سرگشته ی خراب انداز" |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 1385/08/17ساعت 11:16 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
من اگر خاموشم گر نمی آورم حرفی به زبان گر دلم هر دم و بی دم پیش هر قوم و غریب سفره نمی اندازد نکند فکر کنی که سرشتم این است من اگر خاموشم خرمن حرف گلویم بسته چه بگویم که لبم لال شده لال از کمرنگی این دولت عشق لال از وادی نامردیها و هنوز تنم از لرزش پس لرزه ی حرمت دری وطعن و دروغ بی امان میلرزد و دلم زیر سنگینی آوار حقارت مانده و حقیقت اینجاست درهمین یک قدمی در نگاهی خسته پس بیا پس بیا چشم بدوز به دو چشم نگران دل من عمق چشمان تو را می جوید و کدر فکر نکن اشک من شفاف است م.باران |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1385/08/14ساعت 12:14 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
تشنه ام در عطش بوده ام از لحظه ی روئیدن احساس کیست تا جرعه ای از عشق چکاند به دلم تشنه ام من نه در حسرت آبم ،این نیست من ز بی مهری تو میسوزم که همانند سرابی از دور می فریبی دل تبدارم را سوختم در عطشت التهاب نفس داغ مرا می شنوی؟ شعله ی آتش عشق تو چنینم کرده تشنه ام تو که الهام شدی بر قلبم تو که مهرت خنکای نفسم تو مرا سیراب کن تو مرا سیراب کن م.باران |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 1385/08/14ساعت 12:12 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
در تنهایی این روزگار در غربت این سرزمین در میان نگاههای کنجکاو و پرسشگر آشناهای ناآشنا در لحظات بیکسی در جایی که بغض هم سکوت کرده عطر گلبرگهای خشکیده در لابه لای صفحات کتاب عطر نفس های تو را در خاطرم زنده می کند و لطافتش شرم چشمانت را آن لحظه که بی پروا چشم در چشمانت دوختم و این نوا طنین افکند چشمانت را به زیر نیفکن حتی از میان دو چشم دکمه های پیراهنت هم احساس لبریزاست و آن زمان بود که در عمق نگاهت غریقی بیش نبودم و از سرخی گونه های تبدارم بر گلبرگ های گل سرخ دستانت عرق شرم نشست عنکبوت تردید بر دریچه های قلبم تار می تند و عشق فاصله ای بیش نیست فاصله ی پرپر شدن یک گل سرخ گل شکفته ی عشق تا باز شدن غنچه ی تردید در لحظات حضور یاد تو میهمان ناخوانده ایست که نفسم را در سینه حبس میکند و غایبی بهت زده..... و آنجاست که بی خیالی دیگر گناه نیست میتوان با لبخند گریست با بغض خندید می شود در کنایه های شک دار شک کرد کودک شد و عشق بازی شیرینیست و آنجا که با وزش تندبادهای تردید صداقت رو به فناست میتوان در هیجان روییدن غنچه های عشق با مداد سرخ رنگ گلی سرخ کشید م.باران |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 1385/08/02ساعت 11:28 قبل از ظهر توسط باران |
|
|
این عکس رو خیلی دوست دارم ولی نمی تونم به عنوان لوگوی وبلاگ انتخابش کنم.
یعنی هیچ عکسی رو نمی تونم به عنوان لوگو انتخاب کنم. نمی دونم چرا؟!! |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1385/08/01ساعت 10:3 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1385/08/01ساعت 9:55 بعد از ظهر توسط باران |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
مهر 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 دی 1386 آذر 1386 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 |
| آرشیو موضوعی |
|
اقتصادی شعر و شاعری درد دل غیره |
| پیوندها |
|
کاتالاکسی وب خاک جیغ کلاغ جنگ و صلح تبار شناسي پاييز مه آلود مريم مومني |
|
RSS
|